این کنگره آخرین کنگره بینالمللی ریاضی دانان قبل از جنگ جهانی دوم بود. شبی پس از پایان جلسه رشتهٔ هندسه دیفرانسیل و توپولوژی، کارتان فقید ( الی کارتان بزرگ) و اسختن (که هم اکنون رئیس مرکز ریاضی آمستردام است) و هرمن وایل و دستهای از محققین در حسابهای تانسوری و نظریه التصاقها گفتگو میکردند. کوچههای مسکو در نزدیکی کرملین همگی تقریبا رو به کرملین راه میبرند، گوئی متمرکزند. وایل فقید این سوال را عنوان کرد که: آیا هندسهٔ مقیاسی وجود ندارد که ژئودزیکهای آن (اقصر فاصله، اینجا باید اشاره کرد که در تمام فضاهای مقیاسی ژئودزیکها و خطوط مستقیم بر هم منطبق نیستند یعنی بین دو نقطه یک خط مستقیم و یک منحنی اقصر فاصله وجود دارد که از هم متمایزند) همه متمرکز باشند. آن شب پس از جدا شدن این عده اسختن شبانه این التصاق را پیدا کرد که هم اکنون به نام او در روسیه شوروی به نام التصاق اسختن معروف است. عجیب است که در ممالک غربی گاهی این التصاق را به نام التصاق مسکو مینامند.
نویسندهٔ این سطور قریب ۱۵ سال پیش خواص محرم این التصاق را تعیین کرد و مقارن همان زمان آندره لیشنرویچ استاد کلاژ دفرنس نیز ثابت کرد که بین فضاهای نقطهای (فضاهای که با نقطه معرفی میشوند نه با نقطه و یک امتداد یا با نقطه و یک سطح) تنها فضایی که به سیستمهای غیر هلنوم مکانیک تحلیلی مرتبط است همین التصاق نیمه متقارن اسختن است. این التصاق را نیمه متقارن مینامند زیرا به پیچش فضا (این فضا بدیهی است که فضای عادی نیست یعنی دارای انحنأ میباشد پیچش فضا انحنأ مربوط به انتقال مبدأ مختصات است) از روی یک حامل تنها به کمک تانسور اصلی معین میشود.
نظیر این امر در بسیاری از کنگرهها اتفاق افتاده است که مسالهای در جلسهای از رشته های کنگره یا حتا خارج از جلسه مطرح شده و یک شبه توسط یکی از ریاضیدانان مقتدر حل شده است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر